jeszcze nie tak dawno Gaj zielony był teraz wiatr ściółkę wyrównuje w nim wieczorem na akordeonie romantycznie gra każdy liść unosi do tańa zapraszając w swoje progi pod gołym Niebem w blasku księżyca mieni się chatka za szczerego złota komnata ma zwiszające grona platynowe gwiazdy patrzą z boku gałązki na ziemi leżą tylko wierzchołki wznoszą się ku górze równomiernie w tonacji barwnej daje wdzięk najpiękniejsza gwiazda niczym perła malownicza razem z księżycem zagości w wiatrowej świątyni piękna... ...chwile uniesione przyjemnością to jak ukłon przed obrazem 2010-10-24,