po tobie ludzie spływają niechciane słowa odbijają się jak ślepe muchy a mnie drążą od środka podpełzają do gardła oczy mgłą zasnuwają wydalają tęsknotę -wspomnienia- nie wystarczy mi wierzyć że rachunki czasu i odległości spłacą pamięć trzeba myśli wybijać jak białą kulę tropiąc do końca ich los -trzeba gasnąć- jak tamten szkic dziecka w słoneczne południe godząc przeszłość bez przyszłości oszukaną pokutę i mrok