,, panta rei- nie wejdziesz dwa razy do tej samej rzeki..." (Heraklit) jak oddać ulotność chwili zatrzymać przestrzeń między myślą a słowem wczorajsze ,, puste krzesło przy kuchennym stole" widziane przez zamazaną szybę z łez nie jest tym samym co dzisiaj ,, nudzącym się bezrobotnym krzesłem" wczorajsza samotność uśpiona w ciemnym pokoju po zmierzchu nie jest już tą dzisiejszą wpatrzoną w rozświetlone okna sąsiadów wczorajszy ból ostry piekący dziś napływa falami pozostawiając gorycz u brzegu jak metaliczny posmak antybiotyku w ustach którego nie da się usunąć ani wodą ani chlebem wczorajszy wiersz o cierpieniu dziś będzie już inny