Ku Ogrodom Edenu

Przemierzyłem pustynie i oceany Zamglone góry już majaczą za plecami Lecz u celu nie znajdzie się nikt Kto złoży u stóp mi wieniec z wawrzynu Zmierzam do Ogrodów Edenu A drogę wyznaczy jasny punkt I choćby przyszło mi umrzeć jutro Muszę spróbować owoc z tamtejszych drzew Poznałem już dobro i zło Płynne i kruche jak sny Miękki blask księżyca rozświetla noc Wokół tylko marmur i bijący chłód Zmierzam do Ogrodów Edenu A drogę mi znaczy jasny punkt I choćby przyszło mi umrzeć jutro Chcę spić wodę z tamtejszych rzek Potężne ramiona Atlasa dźwigają Świat Rzeczywistość jest w środku mnie Prosto na kurs ustawiam łódź I czekam aż wiatr zadmie mi w twarz Zmierzam do Ogrodów Edenu A drogę mi znaczy jasny punkt...