Człowiek o smutnej twarzy

Te brwi brwiste Rzęsy rzęsiste Nozdrza nozdrzyste Poliki puszyste Uśmiech z daleka Poznaję człowieka Serce gorące Pomocą słynące Charyzmą bije Śmiechem w nas strzela Niech jego weźmie w końcu cholera Bo w cale on taki wesoły już nie jest Robi na przekór, Choć osłem nie jest. Śmiać się potrafi, lecz tylko udaje Wielu się na tym już nie poznaje Człowiek o smutnej twarzy Serce bolące Smutkiem płonące Uśmiech ucieka Nie poznam człowieka Wiele innym poradził Przeżył z innymi dramatów Lecz sam sobie pomóc nie może Swojej osobie pomagać nie umie Choć dla innych pomoc insynuuje Czy to dobrze, że działa tak sobie? Taki to oto jest dziwny z niego człowiek Człowiek o smutnej twarzy Tak sam na siebie woła Choć wielu znajomych (Nie robiąc z niego woła) Tak wcale nie uważa Ale to gra taka Na której się nie pozna Mądry i pokraka Bo to taki zwykły Szary, prosty facet Który mimo woli Który także i wbrew sobie Radośnie wrogom doradza A gdy już podoradza Szczęście w innych wleje Wtem sam zostaje I w lustra twarz się śmieje Człowiek o smutnej twarzy