patrzysz na mnie w tej prozaicznej czynności szkicowanej węglem niedbale przez Boga samego przed latem jest prostota której nie nazwę bo jak mam nadawać imiona ja malutki robaczek poślubiony swej ziemi tak śmieszny jak od śmiechu trzepoczą skrzydełka twych ramion kręte drogi do tej chwili wieczorną popijam herbatą na serdecznym palcu spoczął mi wszechświat i co że robak? skoro wzbił się w niebo