przy drewnianej obręczy mojego łóżka niewypowiedziane słowa pragnę wyszeptać lecz nicią goryczy związane me usta na których ta modlitwa żałosna, smutna poranione słowo „proszę” wydobywam z gęby o Stwórco nieba i bzów stwórz we mnie okropna zdolność do braku snów nie chce już myśleć pozwól mi Panie być bezmyślnym bezmózgiem tak długo aż umrę