gdzieś w oddali strumyk płynie w lustrze widać drzewa jak tańczą wiatr jak jęczy kwiatek umiera chmura płacze strumyk cały czas płynie nie zważa na focha natury nie boi się drzewa ni wiatru dba mocno o swe kamyki trawa zawodzi bo odeszła biedronka ziemia w żałobie bo zdechła glizda natura umiera ……………..