wydma ciągnęła się w nieskończoność piach skrzypiał i patrzał jadłem jabłko nic więcej nie pamiętam pusty plecak bronił mnie przed słońcem twoja dłoń śliski jedwab a pierś szorstki cukier wnętrze aksamit uroczych zakamarków pełne dobrych uczynków wydma ciągnęła się w nieskończoność na której końcu leżał zeschły ogryzek