balony

wydma ciągnęła się w nieskończoność
piach skrzypiał
i patrzał

jadłem jabłko
nic więcej nie pamiętam
pusty plecak bronił mnie przed słońcem

twoja dłoń śliski jedwab
a pierś szorstki cukier

wnętrze
aksamit uroczych zakamarków
pełne dobrych uczynków

wydma ciągnęła się w nieskończoność
na której końcu leżał zeschły ogryzek