Świat bielą otulony, trzymają mrozu szpony, zimnem odurzające, twarz bladą smagające. Woda w kryształ przechodzi, pani zima nadchodzi, niebo szare się staje, a ponurym wydaje. Śnieg światło odbijając, z promieniami igrając, wszystko równie wybiela, i oczy onieśmiela. Bo Zima wdzięk posiada, choć blado on wypada, szarością koloruje, inny świat ukazuje.