Bez odpowiedzi.

Na kosmicznych przestrzeniach ino myśl nie błądzi,

Zmierza w miejsca wybrane tak jak umysł sądzi.

Kiedy zmierzchem zapada, nieba parasolem,

Ugwieżdżone bez liku zawiesza aurolę.

Cisza kosmiczna, ja ducha rydwanem,

Z światła prędkością, myślą napędzonym.



Galaktyką łąki, kwiaty-gwiazdy, krocie,

Mienią tęczami, barwami w przelocie,

Nie, nie ogarną, ni myśli zatrzymać,

Zmianą przestrzeni boimy się imać.

Aby nie wypaść. Już księżyc za nami,

Wkrótce wtopił się, między miliardami.

Mniejsze i większe, są pyłkiem na ziemi,

Razem w wszechświecie, wspólnie ze wszystkim.



Energia, ruchy, to wszystko wiruje,

I nicość życia. Twoją wielkość czuję.

Alfę, Omegę, w Twej nieskończoności,

Daje odpowiedź o Twojej możności.



W poprzek gwiazd wstęga, rozlana i mglista,

To Droga Mleczna, wszystkim oczywista,

Z wyglądu zwaną, na niebie jak rzeka,

Z wschodu na zachód, z mgławic pełnia mleka.

Pędzę więc drogą, poza galaktyką,

Zgodnie z myślą, niezgodnie z fizyką.

Nieba gościńcem. Jak mówi legenda,

Tu zagubiona w wieczności się szwenda,

Dusza niemiła. Dalej głębi sięgam,

Piękna, ogromna, moc Twoja, potęga.



W niebie astralnym, pośród cudów wielu,

Drogi nieznane, choć dążą do celu.

Centrum zajmują. Tu czas, przestrzeń, siła,

Mocą nabrzmiała, tłumaczy skąd wzięła.

W wieczności pustyni, niezliczonych planet,

Pędzi błyska, nieścigniony dzianet.

Znaczy odległość, świetlnych lat miliony.

Jest wyobraźnią w nas nieodgadniony.



Rydwan przystanął, lejcami ściągnięte,

W rzeczywistość na ziemi cofnięte.

W spojrzenia oczy. Ileż tutaj pytań,

Stoi bez odpowiedzi i nowych odczytań.



Ty Puchu marny, gdybyś Bogu wierzył,

I miarą ducha wszechświat cały mierzył,

Duchem ogarniał, wciąż z sercem na dłoni,

Z złudą nie błądził, w ucieczce, w pogoni,

Ludzkie po ludzku, Bogu nie ujmował,

Tobyś potworów ludzkich nie hodował.

Prochem, iskierką. Przemija i gaśnie.

Ledwie urodził. Dojrzewa i zaśnie.



Józef Bieniecki