W kroplę wieczności wplotę oko,
W mijany wieków rytm .
By na krawędzi żyć wysoko,
W uchwytny czasu mit.

Z kręconym krzyżem,zgięty w pół.
Na czasie wehikułu.
Zatoczę koło,choć bez kół,
Z granic absurdu i modułu.

Wymyślę czasu zwiewny cień,
Stworzenia niszcząc cud.
Zmieniając nocy czas na dzień,
U kresu stojąc wrót.

W kosmicznym pyle ,ludzki kurz,
Komety ogon zmiata.
W składowej części ludzkich dusz,
Jest cząstki myśl skrzydlata.

Ponurej myśli nocy mrok,
W zafałszowanych snach.
Postępu widny zewsząd krok,
W nadziei ludzkich dniach.

W ponurych rytmach pieśni zła,
I rzędy ludzkich dusz.
Z prochu powstałe-prochu ćma,
I nicoś ciała-już.

Józef Bieniecki