Radością trudną pociągasz i kusisz.
I zaskakujesz mnie za każdym krokiem,
Piętrząc trudności,szokując widokiem.
Tych co nie muszą,do wszystkiego zmusisz.

Brak roztropności już w zarodku dusisz.
Mogę was dotknąć i ogarnąć wzrokiem,
Moc paradoksów zaskakuje szokiem.
Dalej pociągasz,opór we mnie kruszysz.

My obok siebie tylko długo żyli,
A radość życia nieść winniśmy z sobą.
Zmuszasz by razem,a nie tylko byli.

Bo tylko razem radość poznać mogą.
Jedni dla drugich żyć się nauczyli,
Jeśli już idą razem wspólną drogą.

Józef Bieniecki