Krok po kroku, pomalutku,
Pcham machinę, życia smutku.
Choć do Hioba mi daleko,
Łzy się cisną wieczną rzeką.

Chociaż biedzie daję radę,
Gości rzadko. Jest sąsiadem.
Nieporadny toczy świat.
I doświadcza częściej brat.

Pomoc moja, nie na tyle,
Choć dosytu tworzy chwilę,
Nie dla wszystkich i za mało,
Niż by serce pomóż chciało.

Na przekorze zbudowane,
Zło niechciane, niekochane.
Wbija w serca ludzkie miecz,
Choć przegania każde precz.

Krew się burzy. Na wichurze,
Spotęguje wielką burze.
Przegna światem, upokorzy,
Możnych, biednych w grób ułoży.

Józef Bieniecki