Matko Boska umajona z pól i łąki kwieciem,
W głowie wianek ,łąk korona,wiło polskie dziecię.
Nie rubiny i brylanty,stokrotek korale,
Ino wiarą przesiąknięte,wyznaniem i żalem.

Na przydrożnym siedzisz tronie,choć Królowa,bosa,
Umajonym kwieciem skronie, w ptaszkowych głosach.
Od ruczaju strumyk szemra,śpiew żabi wieczorem,
I odurza zapach łąki,zaległej ugorem.

Też spóżnialski słowik w lesie ,litanie wyśpiewa,
I poszumem drzew w bezkresie,wyśpiewają drzewa.
Już upadli na kolana,choć twardo lecz szczerze,
Przez Twe Serce ślą do Pana,wyznania w wierze.

Matko Boska Częstochowska,Ostrobramska Matko,
Tyś prawdziwie taka polska,Błogosław twym dziatkom.
Możesz liczyć na żołnierzy,i matki rycerskie,
Każdy Tobie tutaj wierzy,w Królestwo Niebieskie.

Ty przez wieki jesteś z nami,teraz nie opuszczaj,
Tak jak zawsze przed wiekami, legnie wrogów tłuszcza.

Józef Bieniecki