Żyję więc piszę,czas skołatany,
Jak myśli przebrzmiała nuta.
W meandrach harfy ,strun wytargany,
Pieśnią solisty snuta.

Na kowadełku artyzm kowala,
Misterne wyrzeżbił sztance.
Inny mozolnie wolność obala.
Kuje niewoli kagańce.

Mistrz kamieniarski stuka z uporem,
Jezusa wyrzeżbi z bryły.
Pan Frasobliwy ,stał mu się wzorem,
Inne się tu prosiły.

Mistrz pociągnięciem końcowym pędzla,
Tchnął ducha w scenę okrutną.
Naraz ożyła człowiecza nędza,
Wielu osiągnięć -smutną.

Natchniony pisarz myśl wyważoną,
Oddał ludziom do druku.
Drugi miernota-wykolejoną,
Śle dla poklasku ,i huku.

Na barkach władzę niosą zgarbieni,
Drogą pod górę -na prawo.
Drudzy tą władzą aż zwyrodnieni,
Pełzną na lewo-koślawo.

Każda z tych obcji,zła albo dobra,
W mniejszym lub większym trudzie.
Złu częściej poklask -otrzyma Nobla!
Dobro milczące-to ludzie!!!

Józef Bieniecki