A na ziemi mej pięknej,
Kiedy ranek wstaje,
Uklękają wierzący,
Wielbiąc Ciebie majem.

Zórz witają jutrzenkę,
Skłonią się z przyrodą.
Wychwalając Panienkę,
Zachwycą urodą.

W Przenajświętszej Ofierze,
Pokłonią się Bogu.
Rozmawiając z Nim w wierze,
W Nieba samym progu.

Podziękują Panience,
Za dar Zwiastowania.
Upraszając przez ręce,
Pokój spoczywania.

W Różańcowej Koronce,
Życia niepokoje.
Złożą ranne swe serce,
Radości i znoje.

Miłosierdziu Bożemu,
Kornie się pokłonią.
I od wiecznej zapaści,
Dusze swe osłonią.

Na modlitwie wieczornej,
Modlą się słów kilka,
Aby z ciszy pozornej,
Wybronić od wilka.

Józef Bieniecki