Brzeg skalny morza,stromym zboczem spada,
Pośród skał wzrasta pochylone drzewo.
W ścianie urwiska,mew krzyczy gromada.
Drzewa pochyłe od wiatru powiewów.

A granat morza jak kleks atramentu,
Dziś niewzruszone, nietargane wiatrem.
W ciszy, spokoju,morskiego otmentu.
Było uśpione,jakby Morze Martwe.

Żagle chmur białe,potargane w górze.
Błękitnym okiem nieba w przerwach mruga,
Oko jak chmurka mała,średnia,długa.

A wiatr mąciciel przegna w końcu burzę.
I wszelki spokój w morzu pozamiata,
Jak w polu bitwy,śmierć czyni skrzydlata.

Józef Bieniecki