Suche kwiaty

Zastygłe w pięknie myśli,akwarelą słowa,

W misternym kolorycie,wieczne od początku.

Inne puste w wyrazie, w sensie -pustomowa,

Tłem są sztuki upadłej,służące wyjątkom.



Wszystkie w księgach wyschnięte.A pośród

nich suche,

Niosą w sobie przesłanie w zastygłej pamięci,

Czasem zżółkłe,bezbarwne,ze starości kruche,

Wspomnień chwilą powrócą by nostalgię święcić.



Myśli forma choć różna lub innym przekazie,

Wyrzeżbiła ,obrazu pozostawia kliszę.

Odstawiona na półkę,we wieczności ciszę.



Wyobrażnię pobudza w właściwym wyrazie.

I powraca jak wicher,gdy adres właściwy,

Uczuciem pobudza,tym pierwszym prawdziwym.



Józef Bieniecki