W swiecie ciszy

Sonet LXII-W świecie ciszy



A ciszy promyk jak słońce dotyka,

Wiatrem kołysze,łąki ,zboża łany,

Jej słodka nutka,dla ucha muzyka,

We żrałych zbożach,z kwiatem roześmianym.



Zielone łąki ,pośród łany złote,

Z harmonią barwy,twórczą estetyką,,

Kołyszą z wiatrem,w tamtą i z powrotem.

Dla duszy ludzkiej są świętą muzyką.



Pokój znalazłem,nim wnętrze dotknięte.

Puki spokoju nie zechcą mi zburzyć,

Zmusić bym wracał,hałasem odurzyć.



W zapiskach duszy pozostaje święte.

Misterium piękna,w nią wpisaną ciszę,

W niej tylko Boga i myśl własną słyszę.



Józef Bieniecki