ok(n)o

oko-okno patrzy w okno na ruchliwą ulicę i od razu nieruchomieje zastyga jak szkło w przezroczystość odchodzi bo szyba to po prostu powietrze o innej gęstości oko staje się szkliste a później mętnieje mglistością migotliwą zaczyna się to jest trochę jak dyfuzja a ściślej mówiąc - osmoza szyba i oko ta sama błona przez którą sączy się świat do wnętrza ruch, który powstaje dziwna energia wprawia w drganie powietrze (staje się mniej przezroczyste) i rozprzestrzenia myśli (stają się bardziej lotne) miesza się w jedno światło ze świata i ciemność z człowieka