Spójrz mi prosto w oczy Zielone Szare Bezbarwne Łzy pozbieraj do ręki I zdmuchnij rzęsę na szczęście Tu same podłe porażki żadnych wzruszających zwycięstw Widziałem jak umierają dzieci Widziałem ich sny o szczęściu Wszystkie były zbyt proste Każde zbyt piękne by istnieć Obiecano im więcej Dlatego apetyt bez końca Śmierć weszła krokiem atlety I daje kolejne zaćmienia Słońca Później był świat Cudzych oczu Smakował wolnością i dobrem Bezpowrotnie Raj utracony Jestem jak Adam - z Wężem na wojnie