Przesuwasz językiem wzdłuż oczekiwań których koniec nigdy nie znalazł się w zasięgu twoich oczu Zastanawiam się do czego prowadzi twoja destrukcja spokoju Gdy nie twierdzisz że dążysz do chaosu. Mi wystarczy przecież rosnąć na ścianie, w wilgotnym miejscu. Bez słońca. A ty masz już doniczkę, parapet i jad do podlewania. Tylko mnie zostaw w spokoju, wobec mnie nie udawaj człowieka.