Zza krzewów róży oplecionych kwitnieniem usłyszałem twój śmiech. Pośród szmeru ciepłego deszczowego poranka siedziałeś przy sadzawce z rzeźbą anioła. W dłoni trzymałeś pusty kieliszek i patrzyłeś w oczy tej kamiennej postaci. Uniosłeś wtedy naczynie w geście toastu. Podniosłeś oczy ku niebu i wypowiedziałeś niezapomniane -nieważne czy to za dzień czy dziesięć lat, koniec będzie taki sam, bo wszyscy jesteśmy przegrani- Wypiłeś deszcz nalany przez Boga. Wróciłeś spojrzeniem na posąg i wtedy zaśmiałeś się śmierci w twarz! Taki właśnie byłeś dzień po tym jak powiedzieli ci, że to już wkrótce. A całej reszty nie chcesz pamiętać.