Robię krok w pustkę Niosąc nadzieję na sens I trzymając się poręczy naiwności Zbyt idealnie chciałbym być To wciąż za dużo dla mnie Za mało zaś dla wieczności Nie zadaję pytań I nie wygłaszam też wątpliwości I chociaż gotuje się we mnie krew Robię tak mało dla twojej miłości