Zapach bogatego kruszcu bez dotyku przewija taśmę uczuć Pozwalając maszynie odczytać i nanieść obraz Przyciąga widza niczym światło owady Bezmyślnie zapatrzonego w ten cudowny stan Niech nikt nie pyta po cóż świeci tak jasno Inaczej sami zgasiliśmy ten płomień Wyceniając piękno jako kustosz ludzkich serc Odtrącając blask i świeżość pakując w karton Zabijając beztroski śmiech i ochotę na wzruszenie