pokropiwszy sumienia czystki postąpił za swym odlewem zastępcza stymulacja nadająca wolność zmysłom by zagłuszyć krzyk wewnątrz bez ocknienia patrzy na falę wiatr tańczy z zimnem trącając litośnie przechodniów zewsząd słychać jeden szept niepochodzący z ust nietęga myśl przecisnąć by się chciała przez ogrom wewnętrznych dźwięków odszedł by przyjść przyszedł by oddać cześć nieskalany ujmą jakiej szukał w spodniach znów dał się zwieźć