Dziś znów kradnę Twe spojrzenie Chowam w małej porcelanowej szkatułce To co zmieniło tok myślenia mych sporów Jakbym odnalazł na chwile sens otwierania powiek Oglądam kilkakrotnie to co zostało w mej głowie Wnioskując jednostronnie wynik nasyconej chwili Czas na chwile się zatrzymał A ona wznowiła go odwracając głowę Czytam przeświadczeń znaczenia po cichu Kryjąc się w małej izbie wygłuszonej styropianem Porozmawiam kiedyś o tym z samym sobą Gdy znajdę odpowiedni klucz