Noc włączyła światła na niebie z łzawym uśmiechem drżąca z trwogi szukałam schronienia a ty, za jednego dukata jak pisklę bez skrzydeł oddałeś mnie dla lodowego świata obojętności. Nie było manny i miłości, wśród tłumu powodzi… nie spotkałam jednego człowieka a czas kaleczył duszę i gwoździe wbijał w ciało. W wirze piaskowej burzy na pustyni.. nie mając mocy nad wiatrem zobaczyłam,oczami duszy na klęczkach idę do słońca i człowieka zanim przerwie bieg tętniąca krew i zapanuje milczenie za dębowymi drzwiami .