Krzyczę słowa do których, słów mi brak przekonanie runęło o bruk, czytam, i czytam jako przechodzień po tych śmieciach dumny jestem że czuje, widzę i rozumiem, rozstaffiłem się, gdzieś pomiędzy choć nie wnoszę nic i nic też nie mam. Scena, nadal niepokoi dźwiękami z tamtych lat nie rozmawiam o tym duszę zaspokoi, żalu też nie mam kogo obchodzi smutek i zabrany czas tak potrzebny dziś co często jest krótko zwykle przejazdem.