słońce wędruje – to chyba dobrze nie wiem nie czuje znaczenia dnia jakieś wyroki tam zapadają w barwnych zaułkach codzienność – trwa skocze do światła to do półmroku co nierozłącznie pojawia się w słońca przebłyskach w przymkniętym oku tak od niechcenia zmagam się z tłem po stokroć bardziej wolę urwiska skał pociemniałych wilgotnym mchem skóry słoniowej odcień gdzieś pryska kamienne dusze otula cień słońce ma prawo pomylić światy słonecznej tarczy też zdarza się mieć białe plamy czy czarne łaty i od niechcenia wypalać tlen