nie mam na myśli siebie mych wrogów porzuconych w zakamarkach kościołów upadkiem naznaczonych nie mam na myśli ciebie rządnej zemsty i kruchej z płaczem pędzącej w przepaść rozpaczy ślepej i głuchej nie mam na myśli słońca i ziemi co umarła by dać nowy początek swą wierzchnią szatę zdarła by uciec od błękitu i błędnych korytarzy w posępnych okamgnieniach na nowo się przydarzyć