strumień płynie i szumi kamienie – jego blizny znaczą gładź skóry nurtu tworząc fale krzywizny nurt się staje kipielą wartko ku spadom dąży ku bystrzynom i wirom nie ustaje by zdążyć wciąż się śpieszy i pędzi bez podania powodu bez pytań kalkulacji przyczyny swego trudu przelewa swoje wody w wodospadów odmętach przemierza bezmiar świata czy o źródle pamięta?