odnalazłem pustkę świata wszechobecną doskonałą która stała się jednością wraz ze światem tworząc ciało odnalazłem pustkę twarzy posępnej i zamyślonej tej wściekłej i uśmiechniętej kamiennej rozpromienionej dotykałem ciała świata aby wyczuć kształty pustki ująć rytm i powtarzalność i już z rąk ich nie wypuścić dotykałem wielu twarzy pod palcami zarys czując piękna kształtu i brzydotę niewiele z tego pojmując wiele twarzy drąży pustkę świata by się dotknąć treści by dowiedzieć się o sobie czego pustka nie pomieści