zniknął na niebie dzień pomału jasność zgasła i malują mój cień wieczorne światła miasta powracam wtedy sam na niewidoczną przystań pomiędzy zagadkami i sporą liczbą pytań dobrze w ogóle że są to sprawia że się poruszam na mym wykresie zmian łagodny ruch wymuszam kolejny robię krok gdy postać się rysuje co idzie sama w mrok a przynajmniej próbuje skryta tam tajemnica przyciąga tego śmiałka rozjaśnia sobą ciemność jak w mrok rzucona zapałka