Idę po pustej przestrzeni Dbając o senną strukturę Dzieci myśli bezdomnych Kolejną zdobyły górę Trwałe - skruszone szczyty Skrojone na miarę wiatry Przedświt czekaniem przebity Rozdaje zmęczone kwiaty Wytarte zdziwione niebo W tańcu słonecznych promieni Przekornie blaskiem ucieka Zachłannej tęsknocie źrenic Wleczone powiewem piórko Rozbija żale o skały Nieczułe na zranienia Stojące tak jak stały