Marność daje pseudo-spontaniczne sponiewieranie umysłowe polskiej nieinteligencji. Raczej stres i obłuda krąży nad głowami naszemi, przez większość wszakże niedostrzegana. Więcej różnorakość zakresu pracy przyjemności daje i choć szczyptę pozornego spełnienia zostawia po sobie. Drogą taką zamierzam podążać. Drogi takiej zamierzam doglądać. By mi i mej Róży szczęście doczesne zapewnić. Moja Róża nigdy wcześniej przez wiatry południa nie sponiewierana, rozchyliła swoje krasne płatki by je potem zakryć i chęcią i nadzieją mą głowę po brzegi wypełnić w niedoczekaniu. Czekać warto, ale ile? Czekać warto, lecz aż tyle? Zastępstwa szukać nie mam zamiaru, lecz ile ma głowa ma jeszcze umiaru...?