pytam się chmur które jak ołów nad głową spychają resztkę dni w niepamięć czy jest mi sądzony kruchy czas liczony przyśpieszonym pulsem między ustami w wilgotnej słodyczy cisza wypełnia oczy jeziora pełne mgły snów które śnią się zawsze rankiem tak żeby zapamiętać i nie przestać rozpaczliwie marzyć