śnię coraz szybciej agonie lat skóra jak brzozy w bieli dłonie z szelestu osypane w ciszę ziemia - matka spojrzy mały ten człowiek z utopii do czasu przyłożył usta zamilkł włosy wzdłuż wartkich strumieni oczy znad urwiska jak w słońcu ptak który przepadł nim pojął zrozumiał