pójdę tym mostem na drugą stronę do ścieżki którą świt stąpał złapię w swe sidła pijanych oczu twą mglistą utkaną postać złapię nie puszczę nim słońce wzejdzie do knajpy zaprowadzę i tej przyziemnej zgubnej nostalgii we dwójkę damy radę

dziękuję, ładnie ale poradzę sobie

wiem;) to miało być takie dłuższe dziękuję za ładny wiersz (oczywiście piwo lub jakikolwiek inny trunek wiszę i postawię, gdy tylko odwiedzisz Breslau)

nie gub się. Kazda nostalgia jest łatwiejsza do przetrwania, gdy nie jesteś sam, a nas tutaj dostatek ;)

zawsze przed pracą czytuję utwory tegoż autora, ukrywającego się pod tajemniczym nickiem mck47. dodają energii i zapału.

cop, szczypta ironii nie zaszkodzi :)

to b. miłe Ajotlku :)

Bardzo nastrojowo :)