miniatury

* słońce rozmraża zniechęcenie krokusy jak oczy matki przeganiam mgłę znad oczu i ciszę z lotu łabędzia " na twojej dłoni niebieskie żyły płynę nimi jak rozbitek nie pomny na sztormy i nieposkromione żądze * kochana to tylko wiatr wyszeptał com miał powiedzieć z nim tylko rozmawiam i z morską tonią gdzie muszle i delfiny skaczą * podaj mi rękę potknąłem się o życie smutek i gorycz oprę się na twojej miłości co jak tratwa lekko tylko chyboce się na fali * dzięcioł jest zbyt mały aby znaczyć cokolwiek więcej ale to on rozmawia z drzewem leczy jego rany rozczula stwórcę nieprzerwaną pracą * odejdę w starość zapomnienie zostawię po sobie dom syna o orzechowych oczach córkę która tańczy w rytmie wiosennego deszczu i może jeszcze pochyloną jabłoń co słodkie rodzi owoce