opowiadam dzieciom o strumieniu oplatającym łykiem wody kamienne dorzecza w krótkich spodenkach nie potrafi kochać żeby nie bolało zostawia ślady atramentu w brudnym zeszycie krzyczy na obojętny sens pytań bez odpowiedzi często oparty o kamień ulega habituacji kolejnych pomysłów rośnie w siłę jak prehistoryczny wąż wygrzewa w słońcu meandry lat wreszcie spływa z szelestem łusek w podziemny świat nasion i nadziei