przechowuję emocje w coraz mniejszych naczyniach podskakują pokrywki jak niedomknięte usta bardziej czerwone nie są już potrzebne byronowskie zachwyty mistyczny Leśmian taki niski Poświatowska umarła na serce chociaż wciąż pisała o miłości karmię się strzępkami myśli pisanych coraz mniejszym drukiem w nagłym podmuchu porywa je wiatr i rozrzuca daleko na wodę