piszę z optymizmem szarość deszczu kryjąc całunem ręki lepiej mi bez marzeń na co dzień smak czarnej kawy budzi w jednym kadrze przejechany kot nad asfaltem rozwieszona tęcza przyszłość jak bezpański kundel tuli uszy czas z sympatią zagląda bierze za rękę wyprowadza horyzont jak igła kompasu skacze popycha z wiatrem gdzie los wskaże