czasami nie mogę myśleć niedokończone sny wciągają lękiem karmią niezrozumiałym żalem zaciskam mocno oczy w blasku neuronów nie dostrzegam żadnego celu przemyślanej metody kształtowania mijanej ciszy to mnie uspokaja mogę znowu bez pośpiechu obserwować jak płyną żaglówki pastelami uśpionego jeziora