w ramionach przebrzmiałej melodi traw pustoszących szeptem żałobny karnawał miętek trwa chwila uległa złudzeniu u progu zakręconego domu w krużganki chwytnej winorośli wspina się z powagą amor celując w kamienny księżyc skręcony ze starości kieliszek spada z pijanym brzękiem przesącza się w poprzek serca resztka wina ze strofy apokryfu