usiądź obok zanurzymy bose stopy samotności w jeziorze marzeń opowiem ci o szczęściu kocham szczęście ubogie z nieludzkiego świata smutnych mokrych twarzy podszyte wiatrem deszczem pragnień przepasane złotą pajęczyną dzieciństwa w siedmiomilowych butach by do miłości było blisko kocham szczęście bo jest nie chciane nie kochane