Siedzimy, wśród magii zimy w wełnianych swetrach, tańczymy szatański rytuał. Ubrane w pejzaż warstw jesteśmy całkiem nagie, patrzę na wyraz twoich oczu i błagam, by lód, zachował cię na wieczność. Mały piec nie może nas ożywić, przez nieszczelność sędziwych okien. Leżymy tak nasz ostatni taniec w rytm próśb o przetrwanie.