poezja podobno umiera – tomiki – kto je kupuje garść poetów drze koty między sobą obrażają (się) i alienują w hermetycznych słowo(w)tokach poezja podobno umiera a poeci starają się zasłużyć na życie wieczne w teorii bezwzględnego wymogu formy – treść to przerzutnia – wyszła z obiegu – czytelnik wyleciał za nawias (z resztą – z treścią) niezrozumiani (s)twórcy piszą wyłącznie dla siebie (sic!) a plebs puka się w czoło nie znajdując związku we frazeologii – za – (li) - nie - mogli (?) poeta potyka się o analizę zwykłego słowa – w elementach jest znacznie ciekawsze niż wrost: eeee – moc – je! ko – cham! bunt przybiera lingwistyczne pozy zapożyczone z poetyki reklamowych sloganów, na których „mucha nie siada” do rymu na bilbordzie – skąpe bikini - mucha zagrzewa skrzydła zostawia kropkę – w akcie „twórczego odbioru sztuki” dla sztuki – poeta ożył - recepcja – w kropce. i kropka