Marzenia przecież miały się nie starzeć, a pokuliły – niczym starcze wierzby. Nie, że przygniotły przedeptane lata i liczne wiosny. Zebrały może zbyt wiele niespełnień i prztyczki nosa im utarły nieco. Marzenia stare – siwe emerytki - ubóstwem świecą, Gdy nie ma środków, by zaparzyć ziółek - w portfelach marzeń brzęczą śmiechem drobne. I choć w starości swojej nadal piękne, lecz niewygodne. W akt notarialny wpiszmy dożywocie, bo nie ma rady – bo mus je dochować. Niech brzmią bajami na przypieckach - godnie, dopóki człowiek może przytulić i nie cofnie ręki od tych nestorek z lekka zdziecinniałych. Wrośniętych w życie na złe i na dobre, w uczuciach stałych.